Новогодишна арабеска

Проблемот што се јави поради грчкото вето е многу посериозен и многу покомплексен. Како резултат на ова во земјава националшовинизмот и омразата на обично мирниот и мирољубив македонски граѓанин достигна невидени размери, кои може да се изедначат само со оние од 2001 година.

Секако дека едно од најчесто поставуваните прашања деновиве ќе биде каква тоа година ни помина? Луѓето ќе си размислуваат што добиле, а што изгубиле годинава. Притоа секако дека најпрвин ќе помислат на тоа што ги засега на личен план, некоја лична среќа или трагедија, некоја поголема добивка или загуба. Оние малку поамбициозните во главата ќе си размислуваат што доби, а што изгуби земјава, Балканот, Европа, светот. Бидејќи приватните работи ги засегаат најчесто само оние што си ги живеат, тие најчесто треба да останат само такви - приватни. Оние за Македонија, Балканот, Европа, светот, се работи кои се однесуваат на сите и за нив сите треба да мислат, да зборуваат, да го кажуваат своето мислење за нив, да ги спротивставуваат ставовите. Тоа доаѓа од одговорноста што ја има секој од нас за средината во која живее, за состојбата со човечките нешта во овој свет.

Македонска арабеска - Да тргнеме по ред. Една од најголемите работи што и се случија на Македонија годинава е грчкото вето за кандидатурата за влез во НАТО. Настан кој во македонската јавност доби карактер на национална трагедија. Да, беше тоа национална трагедија, но не поради фактот што не влеговме во воено-хушкачката алијанса. Проблемот што се јави поради грчкото вето е многу посериозен и многу покомплексен. Како резултат на ова во земјава националшовинизмот и омразата на обично мирниот и мирољубив македонски граѓанин достигна невидени размери, кои може да се изедначат само со оние од 2001 година. Најлошо од се е што актуелниот македонски премиер Никола Груевски на крилата на овој национализам ги руши сите рекорди за популарност.

Во сенката на сите овие проблеми една група македонски граѓани решија да покажат дека не се согласуваат со ваквите појави. Прво, на денот кога се носеше одлуката во Букурешт за македонската кандидатура за влез во НАТО, организираше протестен собир. Малку на број, ама сепак кажаа дека не се согласуваат со наметнатото едноумие дека без НАТО има да не нема. Тие се обидоа да потсетат дека секаде каде што е НАТО е и војната.

Второ, нешто подоцна истата група заедно со група грчки прогресивни интелектуалци и студенти во Скопје организираше антинационалистичка трибина и протестен собир пред парламентот. Целосно ги поддржав овие активности и самиот се приклучив кон нив, како што мислам дека треба да го стори секој добромислечки човек (намерно не пишувам Македонец). Грчките другари зборуваа искрено и кажаа дека се против национализмот на нивната држава, исто како што и ние се спротивставивме на нашиот сопствен национализам. Тие отворено државава ја нарекуваа со уставното име, а таа заложба ја докажаа и во нашата возвратна посета кога во Атина бевме најавени со плакати на кои пишуваше гости од Република Македонија, а тие инсистираа нашите излагања да бидат на македонски јазик.

Светска арабеска - На светската сцена, едно од најкрупните промени беше историскиот избор на Афроамериканец за претседател на најмоќната империјалистичка сила САД.
Едно друго прашање, пак, што се издвои на светска сцена годинава е повторно врзано за Грција. Прво, се случи она што одамна се знае дека ќе се случи - светска економска криза. Марксистите предупредуваат дека повремено капитализмот ќе се руши како кула од карти во моментот кога нема да може да ја продолжи експанзијата - му претстои или империјалистичка војна или пропаст.

Второ, во текот на оваа криза во Грција се случи еден потрес сличен на оној што ги тресеше неколку европски метрополи во изминатиов период. Само овојпат потресот беше многу посилен. Пред да скокнат од столчето некои од моите читатели или да си речат „А бе тоа е само џган и хулигани“ да посочам дека нивниот револт е насочен против насилството на државата, против онаа иста држава која ни го наметна апсурдниот проблем со името. Тие протести се резултат на нереагирањето на државата на другите облици на незадоволство.
И што е уште поважно, тие протести се резултат на истото размислување кое ги доведе прогресивните интелектуалци и студенти летово во Скопје, размислувањето за свет во кој секој ќе се нарекува како сака, во кој ќе нема доминиони и угнетени, во кој ќе нема експлоатирани.

Досега верував дека подобар свет е потребен. Од годинава верувам дека подобар свет е можен.